Kjære gode Jon
I friluftskjellaren på Øytun, ein vårdag i 2003, ei jenta og ein gutt så pakke telt og synge:
Hva var vel livet uten Katrine, hva var vel livet uten Jon?
Hva var vel livet uten Katrine, hva var vel livet uten Jon?
Ingenting, ingenting.
Ingenting, ingenting..
Kvil i fred, min kjære venn. Du vil alltid ha ein stor plass i hjerta mitt. Takk for alle gode stunder, Jon. Du e fantastisk! Eg savne deg.
I fred kan eg sova, trass tårer som væter mitt kinn.
I fred kan eg sova, trass alt det som tyngjer mitt sinn.
Eg set mi lit til Herren, han er mi faste borg.
Han fyller meg med freden sin i glede som i sorg.
Guds fred den skal vara frå no og til æveleg tid.
Guds fred er min styrke i livet sin hardaste strid.
I stormen som i stilla vil Jesus vera med.
Kor godt det er frå dag til dag å kvila i hans fred.
I fred skal eg sovna når døden ein dag bankar på.
I fred skal eg vakna og himmelens herlegdom sjå.
I livet som i døden, skal sjela finna ro.
Og grunnen til at eg er trygg, er Jesu dyre blod.
